Saturday, May 16, 2009

ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္သို႔

ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္သို႔ တစ္ေခါက္ (၁၈-၄-၂၀၀၉)

ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရးတဲ့ ျမန္မာစာေရးဆရာ
ပါရဂူ ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ကို သြားဖို႔စိတ္ကူးေနတာေတာ့ ၾကာပါျပီ-
အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္ေတာ့လည္း နီးရက္နဲ႕ေ၀း ေနလိုက္တာ-
ေရာက္မဲ့ ေရာက္ေတာ့လည္း ပိတ္ထားတဲ့ ရက္မွာကို
စိတ္ၾကိဳက္ ေလ့လာခြင့္ရတာ-
စာအုပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ ေပးနိုင္မဲ့လက္ေဆာင္
ျမန္မာႏိူင္ငံ ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ အမ်ားဆံုး၊ဘာသာအမ်ားဆံုး
ရွားပါးစာအုပ္ေတြ အစံုလင္ဆံုး ကို ေလ့လာနိူင္မဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုပါ-
INTERNET ေပၚမွာ လိုခ်င္တာအကုန္ရႏိုင္တယ္ဆိုေပမဲ့-
မီးမလာရင္ ရွာမရႏိုင္တာ၊ (၂၄) နာရီ INTERNET သံုးခြင့္မရႏိုင္တာေတြေၾကာင့္
စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ ခုခ်ိန္ထိဖက္တြယ္ေနၾကရဆဲ မဟုတ္လား-

စာၾကည့္တိုက္နာမည္က နည္းနည္းဆန္းပါတယ္-
ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္ ပါ-
ဆရာ ပါရဂူနဲ႕ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ ရဲ႕ သမိုင္း ကိုအရင္ဆံုးေျပာျပပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့
နာမည္ကိုစဥ္းစားတာ(၃)ရက္ေလာက္ၾကာပါတယ္တဲ့-
ေနာက္ေတာ့
ရာဘင္တရာ နတ္တဂိုးရဲ႕ တကၠသိုလ္ နာမည္ကိုေပးျဖစ္ခဲ့တာလို႔-
ေျပာျပပါတယ္-
ျမန္မာလို ဆိုရင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဗိမာန္ လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ေလးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နဲ႔
တကယ္ပဲ ပန္းရနံ႔ေတြ ေမႊးပ်ံ႕ေနတဲ့ ပန္းခင္းထဲ ေရာက္သြားရသလို
က်မ ခံစားရေတာ့ နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္ေလ-
သူ႕ကို (၂၄-၁၂-၂၀၀၅) ရက္ေန႔မွာစတင္ဖြင့္လွစ္နိူင္ခဲ့ပါတယ္-
အခုဆိုရင္ စာအုပ္ေပါင္း (၄၀၀၀၀) ေက်ာ္ေနပါျပီ-
စာအုပ္ေတြကေတာ့
ျမန္မာ၊ ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္၊ ဟိႏီၵ၊ ဆန္းဆကရစ္၊ ဂ်ပန္၊ သီရိလကၤာဘာသာနဲ႔
ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြပါ-
စာၾကည့္တိုက္ ၾကီးေတြရဲ႕ စည္းကမ္းအတိုင္း စာဖတ္ခ်င္တဲ့ သူေတြ
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စာၾကည့္တိုက္ကိုလာျပီး ေလ့လာရမွာျဖစ္ပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ ကို တနဂၤေႏြေန႔ နဲ႔ တနလၤာေန႔ မွ အပ
ေန႔စဥ္ နံနက္ (၀၉း၀၀) နာရီ မွ (၁၆း၃၀) နာရီ အထိ
ဖြင့္လွစ္ထားပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ ကို
ဆရာပါရဂူ ရဲ႕ ေခၽြးႏွဲစာစုေဆာင္းေငြေတြ၊ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္ေတြ၊
ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ နဲ႔ တည္ေထာင္ထားတာျဖစ္ပါတယ္္-
စာၾကည့္တိုက္ ၀န္ထမ္းေတြ လည္းရွိေနေတာ့
ဘယ္လိုရပ္တည္သလဲဆိုတာကလည္း
စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္-
၀င္ေၾကးမေကာက္ေတာ့ ရစရာ၀င္ေငြလည္းမရွိဘူးေလ-
ဘယ္၊ ညာ မယိမ္းဘဲ ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္တဲ့
ေပၚလစီကိုပဲ က်င့္သံုးပါတယ္တဲ့-
ဘယ္သူ႔ကိုမွ အားကိုးမေနပဲ
ဆရာ ပါရဂူ ရဲ႕ စာေရးလို႔ ရတဲ့ ၀င္ေငြတစ္ခုတည္းနဲ႔ တဲ့-
တစ္ခါတစ္ရံ လာလွဴတဲ့ေငြ နည္းနည္းပါးပါးနဲ႔တဲ့-
က်မ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္သြားပါတယ္-
စာၾကည့္တိုက္ေလး ကိုေတာ့ အသက္ရွည္ရွည္ရွိေနေစခ်င္တာပါ-
တကယ္ေတာ့-
စာၾကည့္တိုက္ေလး-
မဟုတ္ပါဘူး-
စာၾကည့္တိုက္ၾကီးပါ-

စဖြင့္ကတည္းက
ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ၾကီး
တစ္ခုျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ-

အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့
ဆရာ ပါရဂူကို
ဧရာ၀တိုင္း၊ ဟသၤာတျမိဳ႕နယ္ သႏြံသေနာ့ ေက်းရြာမွာ
ဦးဘေစာ၊ ေဒၚေမတုတ္ တို႔မွ
၁၂၈၃ခု၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၁ရက္ ေန႔မွာေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္-
အမည္ရင္းက ဦးလွၾကိဳင္ ျဖစ္ပါတယ္-
(၁၁) ႏွစ္မွာ ကိုရင္၀တ္ခဲ့ျပီး ပထမငယ္-လတ္-ၾကီး
နဲ႔ အစိုးရ စာခ်တန္း (ဂုဏ္ထူးတန္း) ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္-
၁၉၄၇ ခုႏွစ္ မွ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္အထိ
အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ ဗာရာဏသီ ဟိႏီၵတကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ယူခဲ့ပါတယ္-
၁၉၃၉ ခုႏွစ္ မွစျပီး စာေတြ ေရးခဲ့ပါတယ္-
၁၉၅၄ ခုႏွစ္ မွာ လူ၀တ္လဲခဲ့ပါတယ္-
ဌာန၊ အဖြဲ႔အစည္း (၉) ခုေလာက္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျပီး
စာေပ ဆိုင္ရာ ဆုတံဆိပ္ (၅)ခု ရရွိခဲ့ပါတယ္-
ဆရာ ပါရဂူ ဟာ သူ႔အေၾကာင္းေရးမွာထက္
သူ႔ စာၾကည့္တိုက္ အေၾကာင္းကိုသာ ေရးပါလို႔ ေျပာတာမို႔
အေသးစိတ္ မေရးပဲ ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္- ဆရာ ပါရဂူ ဟာ
ပကာသနေတြ မရွိပဲ ရိုးရိုး ရွင္းရွင္းေနထိုင္တာေတြ႔ရပါတယ္-

အသက္(၈၈)ႏွစ္ရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာပါရဂူ ဟာ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔
ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းအရာေတြကိုလည္း မွတ္မိေနတာေတြ႔ရပါတယ္-
က်မနဲ႔ (၄)နာရီၾကာေအာင္ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္-
က်မကို မ်က္မွန္ မပါဘဲ စာဖတ္ျပပါေသးတယ္-
က်မ ကို ဖတ္ခိုင္းတာမဟုတ္ပါဘူး-သူ က ဖတ္ျပတာပါ-
စိတၱရေလခါ ရဲ႕ အမွာ၊ ပိေတာက္ဖီေလာ္ဆိုွဖီ၊
ဧရာ၀တီတိုင္း မွာ က်မလည္းေနဖူးတယ္ဆိုေတာ့
(ဘ၀ခရီးသည္ စာအုပ္ထဲက)
ဧရာ၀တိုင္း ထဲကျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ အေၾကာင္း-
က်မ ကဓာတ္ပံုရိုက္ေတာ့ အိမ္ေနရင္းပံုနဲ႔မို႔ မရိုက္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာပါတယ္-
(မီးမဖြင့္ပဲ ခိုးရိုက္လာတဲ့ ပံုကိုေတာ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွပဲ တင္ေပးပါဦးမယ္- )
ဆရာပါရဂူ က က်မ သိသင့္တယ္ ထင္တာေတြ ေျပာျပျပီး
သိခ်င္တာရွိရင္ေမးပါလို႔ ေျပာပါတယ္-
အေၾကာင္းအရာေတြက စံုသေလာက္ရွိေနတာမို႔-
အရင္ဆံုး ဘာျဖစ္လို႔ ဘုန္းၾကီး လူထြက္လိုက္တာလဲလို႔ ေမးျဖစ္ပါတယ္-
စ၀တ္ကတည္းက ပညာသင္ဖို႔ အားသန္ခဲ့ျပီး
စာေရးဆရာ လုပ္ခ်င္လာတဲ့ အခါ
လူအျဖစ္နဲ႔က ပိုလြတ္လပ္လြယ္ကူမယ္ထင္လို႔ပါတဲ့-
ခုခ်ိန္ထိ တစ္ေယာက္တည္းေနေနတာမို႔-
ငယ္ငယ္တံုးက သေဘာက်ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးမရွိခဲ့ဘူးလား ဆိုေတာ့-
ရွိတာေပါ့ -အမ်ားၾကီးပါပဲတဲ့ေလ-
ဒီလိုပဲ သေဘာက်ရံု က်ခဲ့တာတဲ့ေလ-
တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ့လို႔သာ ဒီစာၾကည့္တိုက္ဖြင့္ႏိူင္ခဲ့တာလို႔ဆိုပါတယ္-
ဆရာ ဦးဖိုးက်ား ကြယ္လြန္တဲ့အခါ သူစုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္အမ်ားအျပားဟာ
အထမ္းသည္ ကုလားေတြဆီ ေရာက္ကုန္ေရာတဲ့-
သူက အဲဒီလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ ဒီစာၾကည့္တိုက္ ကိုတည္ေထာင္ခဲ့တာလို႔ ေျပာပါတယ္-
နာဂစ္ ျဖစ္တုန္းက စာအုပ္ေတြ ေရစိုပ်က္စီးတာ နည္းနည္းရွိခဲ့ေပမဲ့-
အေတာ္မ်ားမ်ားက လြတ္ခဲ့ပါတယ္-

ဆရာ ပါရဂူေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ ၁၂၀ ေက်ာ္ထဲက
ဘယ္စာအုပ္ကိုအၾကိဳက္ဆံုးလဲလို႔ ေမးေတာ့
ဒိဗ်ာ လို႔ ေျပာပါတယ္-
က်မ ရွာျပီးဖတ္ၾကည့္ေနတံုးပါ-

စာၾကည့္တိုက္ ရဲ႕ လိပ္စာကေတာ့-
အမွတ္ ၉၈၈၊၉၉၀၊ ၁၆- ရပ္ကြက္၊ ဦးပုညလမ္း၊
ေရႊေပါကၠံျမိဳ႕သစ္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕။ဖုန္း-၀၉-၈၀ ၂၃၉၇၄၊ ၀၁- ၆၉၅၆၆၂
e-mail; shanti @ mail4u.com.mm

(၂၄-၁၂-၂၀၀၉) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မဲ့
ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္ ( ျငိမ္းခ်မ္းေရးဗိမာန္ ) ရဲ႕
ေမြးေန႔ မွာ
က်မ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးနိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားေနပါတယ္-
က်မနဲ႔အတူပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း
ဖိတ္ေခၚပါတယ္ေနာ္-

Friday, May 1, 2009

Rose

မ်ားေသာအားျဖင္႔မိန္းကေလးေတြဟာ ပန္းႀကိဳက္တတ္ၾကပါတယ္

က်မကေတာ႔ ပန္းကိုပန္ရတာထက္ ဘုရားလွဴဖို႔နဲ႔

အပင္မွာပြင္႔ေနတာကိုပဲၾကည္႔ရတာကို ႏွစ္သက္တတ္သူပါ။

ဘုရားပန္းဆိုရင္လည္း ႏွင္းဆီပန္းကိုပဲေရြးတင္တတ္ပါတယ္

ႏွင္းဆီပန္းေတြကို သေဘာက်လြန္းလို႔ စိုက္လည္းစိုက္ထားျဖစ္ပါတယ္

ဒီပံုေလးကေတာ႔ အခင္းထဲကရတဲ႔ ႏွင္းဆီ(၂)ထပ္ပြင္႔ေလးပါ

ႏွင္းဆီပြင္႔ထဲမွာမွ ေနာက္ထပ္ႏွင္းဆီေလး(၁)ပြင္႔ထပ္ပြင္႔ေနတာေလ

ရွားရွားပါးပါးေတြ႔ရတာမ်ိဳးထင္လို႔ပါ

ရိုက္ထားတဲ႔မူလပံုအတိုင္းေရာ

အျမင္ဆန္းေအာင္ တတ္သေလာက္လက္စြမ္းျပထားတဲ႔ပံုေလးေရာ

ၾကည္႔ႏိူင္ၾကဖို႔မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္

္



ဒုကၡ နဲ႔ ကိေလသာ


လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ပါတ္ေလာက္က တရားတစ္စြန္းတစ္စၾကားမိပါတယ္

အဲဒီကတည္းက Post တင္ဖို႔ စာၾကမ္းလည္းေရးထားျဖစ္တာပါ

အဲဒီတုန္းကေတြးရင္း သေဘာက်မိတာတစ္ခုလည္းရွိေသးတယ္

တရား ဆိုတာနဲ႔ က်မကိုအျမဲအျပစ္တင္ခ်င္တဲ႔

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ သတိရမိသြားတာ

သူက တရား ဆိုတဲ႔အသံကိုၾကားတာနဲ႔ တီကိုဆားနဲ႔တို႔မိသလိုမ်ိဳးေလ

က်မက ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး

စားလို႔ေကာင္းတာေတြစားရတဲ႔အခါ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူကိုေကၽြးခ်င္သလိုမ်ိဳး

အခုလည္း ဆင္ျခင္ၾကည္႔ရင္ေကာင္းက်ိဳးရႏိူင္တာမ်ိဳးမို႔

ၾကားရတာကို ျပန္မွ်ေ၀ေပးခ်င္ရံုသက္သက္ပါ

ဆရာလုပ္တယ္လို႔လည္း မယူဆေစလိုပါဘူး

လူသားေတြမွာၾကံဳေတြ႔ရတာ ဒုကၡ နဲ႔ ကိေလသာ တဲ႔

ဒုကၡ ဆိုတာဆင္းရဲတာကိုေျပာတာပါ

သာမန္ခ်ိဳ႕တဲ႔ဆင္းရဲမွဳမ်ိဳးကိုမဆိုလိုပါဘူး။

လူ၊သတၱ၀ါတိုင္းေရွာင္လႊဲလို႔မရနိူင္တဲ႔

အိုျခင္း၊နာျခင္း၊ေသျခင္းဆင္းရဲေတြပါ

ဒီ ဒုကၡေတြဟာေရွာင္လႊဲလို႔မရႏိူင္ပါဘူးတဲ႔။

ကိေလသာဟာလည္းလူသားတိုင္းမွာရွိတာပါပဲ

ဒါေပမယ္႔ ပူပန္ေစတတ္၊ႏိွပ္စက္တတ္တဲ႔ အဲဒီ ကိေလသာ ကိုေတာ႔

လူေတြဟာ အသိ၊သတိ နဲ႔ ေရွာင္လႊဲလို႔ရႏိူင္ပါတယ္တဲ႔။

“ဒါေတာ႔ တို႔လည္းသိၿပီးသားပဲ” လို႔ထင္ရင္လည္းရေပမယ္႔

ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္းႏိူင္သေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳေကာင္းက်ိဳးကိုရေစႏိူင္မွာမို႔

က်မကိုယ္တိုင္လည္း ႀကိဳးစားဆဲပါ၊ဆက္လည္းႀကိဳးစားေနမွာပါ

အားလံုးကိုလည္း ဆင္ျခင္ၾကဖို႔၊ႀကိဳးစားၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္

ပိေတာက္၀ါ၀ါ အေတြးျပာျပာ



ျမန္မာ
မွန္ရင္

သၾကၤန္မွာရင္မခုန္ဖူးတဲ႔သူရယ္လို႔ရွိမယ္မထင္ပါဘူး

တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေပါ႔

သၾကၤန္ဖက္ရွင္အတြက္…

သၾကၤန္သီခ်င္းေတြအတြက္…

သၾကၤန္ေရအတြက္…

သၾကၤန္မိုးေၾကာင္႔ရတဲ႔ ေျမသင္းနံ႔ေတြအတြက္…

ပိေတာက္ပန္း၀ါ၀ါေတြအတြက္…

အုန္းလက္မ႑ပ္ေတြအတြက္…

ခ်စ္သူနဲ႔ေလွ်ာက္လည္မယ္႔ေရပက္ခံခရီးအတြက္…

ရင္ခုန္ဖူးၾကတာပါပဲ

ဒီႏွစ္ေတာ႔ ထူးထူးျခားျခားကိုပဲေလ

သၾကၤန္ရံုးပိတ္ရက္ အိမ္အျပန္ခရီးေပါ႔

လမ္းကလည္း

ေဘး၀ဲယာမွာပိေတာက္ပင္ေတြအမ်ားႀကီးစိုက္ထားတဲ႔လမ္း

အခ်ိန္ကလည္း

ဦးဦးဖ်ားဖ်ားသၾကၤန္းမိုးနဲ႔ထိထားၿပီးစအခ်ိန္

တကယ္ကိုလွတဲ႔ျမင္ကြင္းပါ

ရြက္စိမ္းေပ်ာက္သြားေအာင္

အ၀ါေရာင္ေတြတစ္ပင္လံုးေ၀ေနတဲ႔အထိပြင္႔ၿပီး

ပိေတာက္နံ႔ကလည္း တစ္လမ္းလံုးကိုေမႊးေနေတာ႔တာပါပဲ

လူေတြကိုအရူးအမူးျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္တဲ႔ ပိေတာက္က

ပန္းေတြသိပ္မႀကိဳက္တဲ႔သူေတြကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏိူင္တယ္ေလ

မနက္ခင္းေလႏုေအးမွာ ပိေတာက္ပြင္႔ေတြကလွေနတဲ႔အခ်ိန္

လူေတြက အလုအယက္အျမတ္တႏိုးနဲ႔

ညေနက်ေတာ႔လမ္းေပၚမွာေႂကြက်ၿပီး ေဖြးေဖြးလွဳပ္လို႔

လူေတြက အဲဒီပိေတာက္ေတြေပၚကပဲနင္းသြားေနၾကတာေတြ႔ရတိုင္း

အပင္ေပၚမွာက်န္တဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ပဲကင္းလြတ္ခြင္႔ရတာပါလား လို႕

ေတြမိရင္း က်မဆက္ေတြးမိတဲ႔အေတြးကေတာ႔

မိန္းမေတြဟာ ပိေတာက္ပန္းနဲ႔တူသလိုပဲ

ေယာကၤ်ားေတြဟာ ပန္းခူးသူေတြနဲ႔တူတာေပါ႔

လိုခ်င္တဲ႔အခိ်န္တုန္းကေတာ႔ မရရင္ပဲေသေတာ႔မလိုမ်ိဳး

သူတို႔လိုခ်င္တာရၿပီးသြားေတာ႔လည္း ဂရုစိုက္ဖို႔တာ၀န္မရွိေတာ႔သလိုမ်ိဳးေလ

အိမ္ေထာင္သည္မိန္းမေတြ မိခင္ေတြ ေပးဆပ္ခဲ႔ရတဲ႔

မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ-

၀တၱရားေတြ-

ေပးဆပ္ရတာေတြ-

၀မ္းနည္းမႈေတြ-

မ်က္ရည္ေတြ-

သတိၱေတြ-

ခြန္အားေတြ-

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ-

နာက်င္မႈေတြ-

အမ်ားႀကီးပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္

အိမ္ေထာင္သည္ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕-

အခန္းက႑အတြက္ စြန္႔စားခဲ့ၾကတဲ့ မိန္းမေတြကို ၾကည့္ျပီး-

သိပ္သတိၱရွိတာပဲလို႔လည္း ယူဆမိပါတယ္-

အေပၚကစကားကိုပဲျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္ေပါ႔

ပိေတာက္ပန္းကိုရဖို႔အတြက္ အရူးအမူးျဖစ္တုန္းကျဖစ္ခဲ႔ၿပီး

ရၿပီးသြားေတာ႔လည္း

ဂရုစိုက္ရေကာင္းမွန္းေတာင္မသိေတာ႔တဲ႔ လူေတြရွိသလို

ရထားတဲ႔ပိေတာက္ပြင္႔ေတြကိုပဲ

ေျခာက္သြားေတာင္မွ တယုတယဆက္ၿပီးသိမ္းသြားမယ္႔လူမ်ိဳးလည္း

ရွိေတာ႔ရွိမွာပါ…ဒါေပမယ္႔ ရွားလိမ္႔မယ္လို႔ထင္တယ္

အဲဒါေၾကာင္႔ သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း ပိေတာက္၀ါ၀ါေတြကိုၾကည္႔ၿပီး

ေတြးမိတတ္တဲ႔ အေတြးျပာျပာအေၾကာင္းကိုေျပာျပျဖစ္တာပါ

ဘယ္သူေတြကိုမွလည္းရည္ရြယ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး

ဒါကေတာ႔က်မကိုယ္တိုင္ရိုက္ထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြပါ



ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္ထည္႔ေပးလိုက္ပါတယ္

ႏွစ္သစ္မွာ ပိေတာက္၀ါ၀ါေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိူင္ၾကပါေစလို႔...


Tuesday, April 21, 2009

၂၀၀၉ ရဲ႕ ပထမဆံုး ခရီး



မတ္လရဲ႕အပူရွိန္ကိုခဏေလာက္ေရွာင္ခ်င္တာနဲ႔

ေမၿမိဳ႕ကိုခရီးထြက္ျဖစ္ပါတယ္-

၂၀၀၉ ရဲ႕ ပထမဆံုးခရီးစဥ္ေပါ႔-

ရာသီဥတုကေအးေနၿပီး အရမ္းေနလို႔ေကာင္းပါတယ္-

ဇီးပင္ႀကီး(ေမၿမိဳ႕အနီး)က သူငယ္ခ်င္းဆီမွာအိပ္ၿပီး

မနက္ေစာေစာ

ေမၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔စတက္ျဖစ္ၾကပါတယ္-

၆ထပ္ေကြ႔ကို ကားနဲ႔တက္ရတာကိုက

ေတာင္ေပၚလမ္းဆိုေတာ႔ေလ

အျမင္ဆန္းၿပီး စိတ္ကိုလန္းဆန္းေနပါတယ္-

ပထမဆံုးသြားျဖစ္တာက ပိတ္ခ်င္းေျမာင္ဂူကိုပါ။

၂၀၀၃ မွာေရာက္ခဲ႔တုန္းက အခုလို ဂူအတြင္းမွာ

က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔မသြားႏိူင္ေသးတာကို မွတ္မိေနပါတယ္။

ဂူထဲမွာေရေတြက ေခါင္းေပၚကိုလည္းက်

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေဘးမွာလည္း

တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ ေရေတြစီးဆင္းေနတာကို

ျမင္ရတာ ေပ်ာ္စရာပါပဲ-

နည္းနည္းျမင္႔လာေတာ႔ ၾကမ္းျပင္ကခၽြဲက်ိက်ိလို႔ခံစားရၿပီး

အသက္ရွဴရတာမ၀သလိုပဲ-

စိတ္ေၾကာင္႔ထင္ပါရဲ႕ေလ-

ဂူထဲကျပန္ထြက္ခါနီးမွာ ေက်ာက္တံုးေတြကိုေကာက္ၿပီး

ေစတီတည္ၾကပါေသးတယ္-

ပိတ္ခ်င္းေျမာင္မွာရွိတဲ့ ေရေတြက ေဆးဖက္၀င္တယ္လို႔

လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ယံုၾကည္ၾကပါတယ္-

ဂူထဲကထြက္ၿပီး ေရတံခြန္ဆီသြားတဲ႔လမ္းမွာ

ေရမစိုႏိူင္တဲ႔လမ္းေတြရွိေပမယ္႔

ေက်ာက္တံုးေတြေပၚနင္းၿပီး ေျခက်င္း၀တ္ေလာက္စိုေနတဲ႔ ေရကို

ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတာကလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ-

ေရတံခြန္ဆီကိုခက္ခက္ခဲခဲသြား ဓါတ္ပံုေတြရိုက္

အဲဒီကျပန္ထြက္ၿပီး

လမ္းေဘးမွာဖြင္႔ထားတဲ႔ “ဒီဇင္ဘာ”စေတာ္ဘယ္ရီၿခံကို၀င္

စေတာ္ဘယ္ရီေဖ်ာ္ရည္နဲ႔ႏြားႏို႔၀င္ေသာက္ရတာကလည္း

ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္-

စေတာ္ဘယ္ရီၿခံထဲထိကိုယ္တိုင္ဆင္းၿပီး ကိုယ္တိုင္ခူးႏိူင္လို႔ေပါ႔-

စေတာ္ဘယ္ရီျခင္းေတြ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔၀ယ္ရင္း

က်မရိုက္ခဲ႔တဲ႔ဓါတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ႕လည္းမွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္-


အဲဒီကမွ “မဟာအံ႔ထူးကံသာ”ဘုရားဖူးဖို႔သြားၾကတာ

ဘုရား ဆင္းတုေတာ္က ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းျပီး

ကုန္းျမင္႔ျမင္႔မွာၾကည္ႏူးဖို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။

အဲဒီကမွ ေပြးေကာက္ေရတံခြန္(BE Fall)ကို၀င္

ေရခ်ိဳးလို႔ရေပမယ္႔

မခ်ိဳးၾကဘဲေရထဲဆင္း

ေရတံခြန္အႏွံ႔ေလွ်ာက္သြားၿပီးမွ

လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြေလာဘတႀကီးနဲ႔၀ယ္

စေတာ္ဘယ္ရီယိုဗူး-

ပ်ားရည္နဲ႔စိမ္ထားတဲ့မက္မန္းသီးေတြ-

စေတာ္ဘယ္ရီျခင္းေတြ…ျခင္းေတြ…

အဲဒီကထြက္ေတာ႔ဗိုက္ဆာေနၾကၿပီ-

အဲဒါနဲ႔ ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ကိုသြားၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားၾကတာေပါ႔။

ထည္႔လာတဲ႔စားစရာေတြအစံုအလင္နဲ႔

၁၂ နာရီမြန္းတည္႔ေန ဆိုေပမယ္႔ အပူရွိန္ကိုမခံစားရဘဲ

ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ေအးေနတာက သေဘာက်ခ်င္စရာပါ။

ငါးေတြကိုလည္း အစာေကၽြးျဖစ္ၾကတယ္။

ပန္းပင္ေတြေလွ်ာက္ၾကည္႔

ဓါတ္ပံုရိုက္ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔

ငွက္ရံုထဲ၀င္ၾကည္႔ရတာလည္း

နီးနီးကပ္ကပ္ျမင္ရေတာ႔ တစ္မ်ိဳးေလးေပါ႔

စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနျပန္ေရာ။

ပန္းေတြကလည္းလွလိုက္တာ အမ်ိဳးကိုစံုေနတာပဲ-

ဆက္သြားျဖစ္တဲ႔ေနရာကေတာ႔ ဘံုေက်ာင္း ကိုပါ-

ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔လွတဲ႔ေနရာေလးတစ္ခုကိုထည္႔ေပးလိုက္ပါတယ္။


ေနာက္ဆံုးေရာက္တဲ႔ေနရာကေတာ႔ “ႏွီးဘုရား”ကို၀င္ဖူးျဖစ္တာပါ-

ဘုရားကိုႏွီးေတြနဲ႔ပဲ ယက္လုပ္ပူေဇာ္ထားတာပါ-

သိၾကားမင္းရဲ႕လက္ေဆာင္လို႔ဆိုပါတယ္-

က်မတို႔ဖူးခဲ႔ရတာကေတာ႔ ေရႊခ်ထားၿပီးဆင္းတုေတာ္ပါ-

ေရႊမခ်ရေသးခင္ကမွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုကုိလည္း

က်မ ဓါတ္ပံုထပ္ရိုက္ခဲ႔ပါတယ္-


ႏွီးေတြ ကို အသားေပး ရိုက္မိလို႔

ၾကည္ညိုဖြယ္အသြင္ မေဆာင္ဘူးဆိုခဲ့ရင္ေတာ့-

က်မအျပစ္ပါပဲ-

ကင္မရာက က်မလက္ထဲမွာဆိုေတာ႔

ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာ က်မ မပါတာကမ်ားပါတယ္-

ရွဳခင္းေတြကပိုလွေတာ႔ ေက်နပ္ၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္-

က်မရဲ႕ေရာက္တတ္ရာရာေတြေရးထားတဲ႔ Blog ေလးကို

၀င္ၾကည္႔တဲ႔သူအားလံုးကိုလည္း

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္-

ဒီ ခရီးစဥ္ ရဲ႕ က်မ အၾကိဳက္ဆံုး ပံုေလးတစ္ခုကို ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္-

ဘာေလးလဲ လို႔ နည္းနည္းေလာက္မွန္းဆေပးၾကပါဦး-


ေနာင္ကိုလည္း က်မရဲ႕ခရီးစဥ္ေတြမွာေခၚသြားေပးမယ္ေလ ေနာ္။

(၂၈-၃-၂၀၀၉ ခရီး အမွတ္တရ)