၃-၁၀-၂၀၀၈
အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀တံုးက ဆရာ က ေျပာပါတယ္-
ဒီအခ်ိန္မွာသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရႏိူင္ျပီး အသက္ေတြၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် -
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မရႏိူင္-မရွိႏိူင္ ေတာ့ဘူး-
သိပ္ကံေကာင္းမွ မိတ္ေဆြေတြ ရႏိူင္ေတာ့မယ္- လို႔ ေျပာပါတယ္-
အဲဒီအခ်ိန္က သိပ္နားမလည္ခဲ့ေပမဲ့-
အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် -
ဆရာေျပာတာ သိပ္မွန္တာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္-
နင္ နဲ႔ ငါ နဲ႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ သူေတြ ပိုနည္းလာေလေလ-
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းဆြတ္မိပါတယ္-
ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနၾကရတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ-
ဒီလိုပဲ- ကိုယ့္ကိုလည္းေမ့ေလ်ာ့ေနေလာက္ျပီလို႔ထင္မိေပမဲ့
မွတ္မွတ္ရရ -
(၉/၁၀) ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္-
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီက မထင္မွတ္ပဲဖုန္း၀င္လာတာ-
က်မဆီမွာ မနက္ခင္း-
သ႔ူဆီမွာ ည-
အင္တာနက္ေက်းဇူးေၾကာင့္-
G-mail ေပးလိုက္ျပီးဆက္သြယ္လိုက္ရံုနဲ႔-
အဆက္အသြယ္လုပ္လို႔ ရသြားခဲ့ျပီး-
သိပ္လွတဲ့ ရႈခင္းပံုေတြကို က်မBlog မွာသံုးဖို႔ ဆိုျပီးပို႔ေပးထားလို႔မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္-
ဆံုဆည္းၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးေတြဟာ တကယ့္ကိုတိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္-
အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ကုန္လြန္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ-
အဆင္မေျပစြာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ-
အခုေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကေနျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့
တကယ့္ အခိုက္အတန္႔ ကာလေလးေတြပါပဲ-
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ လူေတြ-
တစ္ခ်ိဳ႕ဆို တစ္ဘ၀လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ကြဲကြာသြားလိမ့္မယ္လို႔ -မထင္မိေပမဲ့-
အခု သူတို႔ေတြ ဘယ္မွာရွိမွန္း၊ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကို -
မသိရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္းၾကံဳရပါတယ္-
အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္တိုတိုေလးမွာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကဖို႔ -
ေမတၱာထားႏိူင္ၾကေစဖို႔-
1 comments:
သူငယ္ခ်င္းေရ
ေက်းဇူးပါ
Post a Comment