Sunday, October 5, 2008

သူငယ္ခ်င္း

၃-၁၀-၂၀၀၈

အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀တံုးက ဆရာ က ေျပာပါတယ္-

ဒီအခ်ိန္မွာသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရႏိူင္ျပီး အသက္ေတြၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် -

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မရႏိူင္-မရွိႏိူင္ ေတာ့ဘူး-

သိပ္ကံေကာင္းမွ မိတ္ေဆြေတြ ရႏိူင္ေတာ့မယ္- လို႔ ေျပာပါတယ္-

အဲဒီအခ်ိန္က သိပ္နားမလည္ခဲ့ေပမဲ့-

အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် -

ဆရာေျပာတာ သိပ္မွန္တာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္-

နင္ နဲ႔ ငါ နဲ႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ သူေတြ ပိုနည္းလာေလေလ-

ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းဆြတ္မိပါတယ္-

ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနၾကရတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ-

ဒီလိုပဲ- ကိုယ့္ကိုလည္းေမ့ေလ်ာ့ေနေလာက္ျပီလို႔ထင္မိေပမဲ့

မွတ္မွတ္ရရ -

(၉/၁၀) ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္-

အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီက မထင္မွတ္ပဲဖုန္း၀င္လာတာ-

က်မဆီမွာ မနက္ခင္း-

သ႔ူဆီမွာ ည-

အင္တာနက္ေက်းဇူးေၾကာင့္-

G-mail ေပးလိုက္ျပီးဆက္သြယ္လိုက္ရံုနဲ႔-

အဆက္အသြယ္လုပ္လို႔ ရသြားခဲ့ျပီး-

သိပ္လွတဲ့ ရႈခင္းပံုေတြကို က်မBlog မွာသံုးဖို႔ ဆိုျပီးပို႔ေပးထားလို႔မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္-

ဆံုဆည္းၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးေတြဟာ တကယ့္ကိုတိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္-

အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ကုန္လြန္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ-

အဆင္မေျပစြာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ-

အခုေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကေနျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့

တကယ့္ အခိုက္အတန္႔ ကာလေလးေတြပါပဲ-

ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ လူေတြ-

တစ္ခ်ိဳ႕ဆို တစ္ဘ၀လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ကြဲကြာသြားလိမ့္မယ္လို႔ -မထင္မိေပမဲ့-

အခု သူတို႔ေတြ ဘယ္မွာရွိမွန္း၊ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကို -

မသိရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြလည္းၾကံဳရပါတယ္-

အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္တိုတိုေလးမွာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကဖို႔ -

ေမတၱာထားႏိူင္ၾကေစဖို႔-

ဒီလိုနဲ႔ ---ေ၀းၾကၾကာလွ်င္----

1 comments:

Unknown said...

သူငယ္ခ်င္းေရ
ေက်းဇူးပါ